هدف مقاله بررسی نظریات مکان در چهارچوب سه رویکرد اثباتی، انتقادی و پدیدارشناسانه است. در بخش نخست به تعاریف مکان با رویکردی همه جانبه و در بخش دوم به نظریات پدیدارشناسان و مفاهیم اصلی بسط داده شده توسط رالف و شولتز پرداخته می شود. بخش سوم مقاله انتقادهایی است که عمدتا مسی و هابرماس به رویکرد صرف پدیدارشناسی مکان ارایه می کنند. بخش چهارم مقاله به نظریات، راهکارها و معیارهای اثبات گراها نظیر مونتگمری و کانتر پرداخته می شود. مفاهیم اصلی که پدیدارشناسان در تعریف مکان بکار می گیرند، مفهوم درون و برون و موضع شناسی است. رویکرد انتقادی به نقش ساختارهای اقتصادی و اجتماعی در شکل گیری مکان می پردازد و رویکرد اثباتی در قالب سه مولفه کالبد، معنا و فعالیت شکل گیری مکان را تبیین میکند. اما آن چه در کنار تمامی مفاهیم، ساختارها و مولفه ها اهمیت دارد، انسان، حضور وی و تعامل او با تمامی شکل دهنده ها است. عناصر فوق به روش تحلیل محتوا بررسی شده اند.

این پژوهش با رویکرد پدیدارشناسی مکان به بررسی مکان در دوران معاصر که توسط هنرمندان عکاسی مکان نگاری نوین به تصویر کشیده شده، میپردازد. این شیوه عکاسی در پی گسترش شهرنشینی و تصرف انسان در فضاهای بکر طبیعت، توانست واقعیت هایی را درباره تخریب زمین آشکار سازد و جایگاه خود را به عنوان عکاسی جسورانه به رخ کشد. این پژوهش با توجه به ضرورت وجود و شناخت این شیوه از عکاسی در هنر معاصر، در پی پاسخ به ویژگیهای مکان در این سبک از عکاسی با استفاده از چهارچوب نظری پدیدارشناسی مکان از دیدگاه نوربرگ-شولتز، با این فرض که این شیوه عکاسی با نگاه انتقادی به محیط زیست نگاه پدیدارشناسانه داشته، معانی جدیدی از آن را ارائه کرده است. این پژوهش به روش تحلیلی و توصیفی، به کشف این معانی میپردازد. به نظر میرسد مکاننگاری نوین در عکاسی همچون انعکاسی از بیهویتی و روح مکان در دوران معاصر است و هنرمندان با ثبت مکان انسان معاصر با کنکاش در تخریب محیط زیست، هنر عکاسی را به تاریخ مکان پیوند داده اند.

زمینه و هدف:پهنه بندی کشت محصولات کشاورزی یکی از انواع ارزیابی است که می تواند به عنوان الگویی برای ارزیابی اراضی، برنامه ریزی و مدیریت بهتر از منابع اراضی مورد استفاده قرار گیرد.روش بررسی: در این پژوهش برای تعیین مکان های مناسب جهت کشت زرشک در کشور ایران، معیارها و زیر معیارهای مختلفی مد نظر قرار گرفت و با توجه به اهمیت تلفیق اطلاعات، فرآیند تحلیل سلسله مراتبی برای وزن دهی به لایه ها انتخاب و به کمک نرم افزار Expert choice پیاده سازی گردید. از نرم افزار Arc GIS، به منظور تحلیل فضایی و همپوشانی لایه ها استفاده شد.یافته ها: نتایج حاصل از عوامل اقلیمی، توپوگرافی و خاکی نشان داد که ستان های خراسان جنوبی(قاین، بیرجند)، فارس(شیراز و آباده) ، همدان، اراک، اصفهان، شهرکرد و کرمان بهترین مکان برای کشت این محصول می باشند. برای بیان میزان مناطق مناسب یا مناسب برای کشت زرشک بصورت مساحت می توان مناطق مختلف کشور را براساس مساحت اراضی قابل کشت کشور که بالغ بر 356858.1 کیلومتر مربع (35685810 هکتار) می باشد.بحث و نتیجه گیری: نتایج حاصل می تواند، طراحان را در انتخاب مکان مناسب جهت کشت زرشک یاری کند.

طراحی شهری علم و هنر آفرینش مکان های پایدار است. این امر از طریق فرایندی صورت می پذیرد که شناخت و سنجش کیفیت فضاهای شهری گام نخست آن را تشکیل می دهد. از این رو نظریه ها و تکنیک هایی که در حوزه مطالعات ماهوی این رشته قرار دارند، همگی به تبیین پدیده کیفیت مکانی و ارایه روش هایی جهت سنجش آن از دیدگاه طراحی شهری پرداخته اند.تاکنون تکنیک های تحلیلی گوناگونی جهت ارزیابی مکان ها پیشنهاد شده است که به طور مثال می توان به تکنیک های تحلیل منظر عینی (گوردن کالن)، تحلیل منظر ذهنی (کوین لینچ)، تحلیل ریخت شناختی (کارل کروف)، تحلیل چیدمان فضا (بیل هیلیر و جولین هنسون)، تحلیل پیاده رهواری (جان فروین)، تحلیل فضاهای قابل دفاع (اسکارنیومن)، تحلیل پایداری زیست محیطی (برایان ادواردز و رندال توماس) و غیره اشاره کرد. تمامی تکنیک های مزبور بر مبنای طبقه بندی «هنری سانوف» (1991) که تکنیک های طراحی شهری را به دو گروه تکنیک های «حرفه ای» و تکنیک های «همگانی» طبقه بندی می کند، از نوع تکنیک های «حرفه ای» است. مع هذا ضرورت مشارکت مردم در فرایند طراحی شهری تدوین تکنیک هایی که به راحتی توسط «همگان» قابل استفاده باشد را تبدیل به یکی از دغدغه های این رشته و حرفه کرده است.تکنیک مکان سنجی (place check) یکی از تکنیک های جدید طراحی شهری است که توسط رابرت کوان (2000) از طرف «اتحاد طراحی شهری» برای مشارکت دادن مردم و شهروندان عادی در ارزیابی محیط های شهری تدوین شده است. در این تکنیک تا حد امکان از پرداختن به مباحث تجریدی که به دشواری قابل ارزیابی هستند و کاربرد اصطلاحات و واژگان حرفه ای رایج در تکنیک های تخصیصی، که معمولا مانع مشارکت گروه های غیر متخصص می شود، پرهیز شده است. در حال حاضر حرفه مندان و جوامع محلی از تکنیک مکان سنجی به شکل فزاینده ای برای تدوین اسناد هدایت طراحی نظیر چارچوب و دستور کار طراحی استقبال کرده اند.هدف این نوشتار معرفی تکنیک نوظهور مکان سنجی است که از طریق مروری بر ویژگی های آن صورت می گیرد. این نوشتار از سه قسمت تشکیل شده است: نخست درباره مسئله ضرورت سنجش کیفیت مکان های شهری بحث می شود، سپس تکنیک مکان سنجی مرور و ویژگی های آن معرفی می شود و نهایتا چک لیست سوالات این تکنیک ارایه می شود. مرور ویژگی های تکنیک مکان سنجی نشان می دهد که این تکنیک می تواند: 1- بستر مشارکت مردم در طراحی شهری را از طریق ایجاد کانونی جهت گردهمایی و انجام فعالیت مشارکتی فراهم آورد. 2- اقدامات لازم جهت اعتلا و بهبودبخشی مکان های شهری را تواما در ابعاد ماهوی و رویه ای شناسایی کند. 3- با استفاده از بخش «سوالات پایه»، «چک لیست فشرده» و «چک لیست جامع» که در این تکنیک ارایه شده است امکان کاربرد آن در سطوح تفصیلی مختلف وجود دارد. و 4- تکنیک مکان سنجی، به عنوان یک «تکنیک همگانی» می تواند در مرحله آسیب شناسی اولیه طراحی شهری مورد استفاده قرار گرفته، زمینه تکمیل مطالعات آسیب شناختی تخصصی توسط «تکنیک های حرفه ای» را فراهم آورد.

در سیستم لورن بهبودیافته (eLoran) مبتنی بر پالس نهم، به‌منظور افزودن سازوکار انتقال داده به سیستم ناوبری، پالسی به گروه پالس‌های ناوبری افزوده شده که حاوی پیام است. استخراج پیام از سیگنال لورن شامل دو مرحله محاسبه تأخیر زمانی پالس داده نسبت به محل اصلی آن و کدبرداری داده است. در این مقاله روشی برای استخراج پیام سیگنال لورن در استاندارد پالس نهم پیشنهاد شده است. برای این منظور تأخیر زمانی پالس داده در دو مرحله شیفت‌ پوش و شیفت ‌فاز با استفاده از فیلترهای منطبق و تأخیر کسری محاسبه می‌شود. سپس کدبردار رید سولومون (RS) بر روی سمبل‌ها اعمال و نهایتاً پیام استخراج می‌گردد. همچنین در مقاله به منظور بهبود تخمین تأخیر پالس، به‌خصوص در محیط‌های نویزی و در حضور تداخلات، پالس مرجع به صورت میانگین هشت پالس قبل از پالس داده پیشنهاد شده و به این ترتیب پالس مرجع برای استخراج هر سمبل متفاوت خواهد بود. مطابق نتایج ارزیابی، نرخ خطا قبل از کدبرداری حدود 08/0 تا 003/0 در نسبت سیگنال به نویزهای 7 تا 15 دسی‌بل است که بعد از تصحیح خطای کدبرداری به طور محسوسی کاهش می‌یابد.

روستا و شهر تنها گونه های رسمی در طبقه بندی مکان زیست اجتماعی انسان است. این تقسیم دوره ای را شامل می شود که انسان اولیه از دوره گردی و غارنشینی دست کشید و به یکجا نشینی روی آورد. نام این دوره را انقلاب کشاورزی گذاشته اند که اساس آن بر استقرار و سکونت در محل ثابت است. از این پس، ثبات محل استقرار، جوهر رشد انسان و جامعه شناخته شده و نام محصول آن را تمدن گذاشته اند. تمدن به معنای دستاورد مدینه، مجموعه آدابی است که انسان شهرنشین به واسطۀ تقسیم کار و به دست آوردن زمان اضافی برای ارتقای فرهنگ و روابط خود تولید کرد. از آنجاکه حجم این آداب در شهر بیشتر از روستا بود، نام آن را تمدن گذاشت به تصور آن که محصول شهرنشینی اوست. در مقابل روستا و روستایی را نیز واجد نوعی عقب ماندگی و رشد نایافتگی دانست که مستند به محل زیست او بود. در این نوع نامگذاری، هر رفتار و ادب برآمده از محل شهر، چون حاوی سطح بالاتری از علم و تسلط بر طبیعت است، برتر از رفتارها و آداب روستایی است. می توان گفت که مقسم و جوهر تقسیم در این نامگذاری، نه امر کمالی که محل وقوع آن است. زیرا اطلاق تمدن به هر حرکت شهرنشینان در مقابل افعال روستانشینی مخالف عقل سلیم و درک کلی انسان است. این دقت روشن می سازد که اهمیت «محل» در طبقه بندی فهم بشر از امر کمالی و متعالی تا چه میزان زیاد است؛ طوری که به جای ارائۀ معیار مجرد و معنوی برای تبیین امر کمالی، از شاخصی استفاده کرده است که به معیار مادی (شهر یا روستا) منتهی می شود. در این رویکرد هر عمل برآمده از زندگی شهری مساوی برتری و نمود تمدن است؛ ولو با موازین عقلی و اخلاقی همسو نباشد. در مقابل این نوع نامگذاری، رویکرد قرآن در تفکیک قریه و مدینه است که به جای وابستگی آن به کثرت جمعیت یا نوع تولید، خصوصیات کمالی را مبنای تفکیک قرار داده است. «در قرآن واژۀ مدینه 14 بار و قریه 60 بار به کاررفته است ... در اصطلاح قرآنی همۀ آبادی های روی زمین با تابلوی قریه شناسانده می شوند، مگر این که با ملاک های ویژه ای سازگاری داشته باشند ... ملاک های قرآن در شناسایی شهر عبارتند از : صلاحیت فرهنگی اشخاص و حضور و سکونت پیامبری از پیامبران خدا» (رهبری، 1387). در منطق قرآن یک مکان در دو زمان مختلف با دو عنوان قریه و مدینه خطاب شده که تغییر عنوان ناشی از ماهیت عمل رخ داده در آن است. آن هنگام که رخداد ناقض رشد انسان و معیارهای کمالی بوده از عنوان قریه، و هنگامی که رخدادی کمالی در آن محل ذکر شده از نام مدینه بهره گرفته شده است. لذا مقسم قرآن در طبقه بندی مکان زیست انسان نه ناظر بر یکجانشینی یا اندازۀ محل، که مبتنی بر وضع اخلاقی آن است. اینجا می توان این نتیجۀ ضمنی را نیز به دست آورد که دو خطاب مختلف نسبت به یک محل به واسطۀ دو عمل مختلف منتسب به آن، مؤید ذی روح دانستن «محل» و به تعبیر امروزین آن، احتساب آن به عنوان «مکان» است؛ آن طور که دانش امروز، مکان و منظر را پدیده ای زنده، ذی روح و حامل معنایی می شناسد که ذهن ناظر از تفسیر و ادراک هم زمان«بیرون» به دست می آورد.تا اینجا دو منطق معارض برای بیان وجه تسمیه شهر و روستا معرفی شده است: اول اندازه و نوع اقتصاد، دوم عمل برآمده از اجتماع ساکن در آنها. اگرچه این بحث به خودی خود جذاب و واجد اهمیت و کارکرد فوق العاده است، اما دقت در انحصار مکان زندگی اجتماعی انسان به روستا و شهر، غفلت از یک گونۀ مهم و رایج سرزمین ایران و بسیاری سرزمین های دیگر است. نتیجۀ این خطا اتخاذ برنامه ها و انجام اقداماتی است که مخالف حقوق طبیعی، انسانی و ملی ساکنان آن است. کما این که در دورۀ معاصر ایران و از زمان رضاخان به این سو این خطا مستمراً تحت عنوان تخت قاپو یا اسکان عشایر جریان دارد. زندگی عشایری گونۀ سوم از زیست اجتماعی انسان است که بر خلاف شهر و روستا نه تنها وابسته به یکجانشینی نیست، بلکه شرط تحقق آن سیالیت «محل» زندگی این جامعه است. عشایر که بر مبنای اقتصاد مولد لبنیات شیوۀ سکونت و تولید خود را پایه گذاری کرده اند، به جای کشاورزی و وابستگی به زمین و نتایج قهری آن که یکجا نشینی و تولید وابسته به محل ثابت است، شیوۀ کوچ روی و بهره مندی از مراتع گسترده و پویا در پهنۀ سرزمین را مبنای نظام اجتماعی خود قرار داده اند. تولید لبنیات، گوشت، بافته ها و صنایع دستی معیشت آنها را سامان می دهد. روابط اجتماعی خود را با تعریف نظام ایلی و طایفه ای به شرحی که در مطالعات مختلف نگاشته شده سامان می دهند و بر اساس دو نظام اجتماعی و معیشتی مختص خود تمدن بزرگی را بنا کرده اند که مظاهر غیرمادی آن بر نمونه های عینی آن برتری دارد. خصائل سلحشوری، آزادگی، جوانمردی، طبیعت شناسی، وطن دوستی و بسیاری صفات اجتماعی و اخلاقی دیگر به حد کثیر در جامعۀ عشایری موجود است. با این وصف به دلیل بروز خطا در طبقه بندی مکان زیست انسان ها به شهر و روستا، و غفلت از گونۀ مکان های عشایری، گروه بزرگی از جامعۀ ایران در مسیر حذف قرار گرفتند. بلاهایی که تحت عنوان توسعه و عمران اما ناشی از انگیزه های قدرت مدار یا نادانی بر این جامعه تحمیل شده خسارت های انسانی و طبیعی بزرگی را رقم زده است. بیکاری و فقر فزاینده در مکان های عشایرنشین کشور که به ظهور آمار عجیب دو هزار نفر در انتظار حکم اعدام برای قاچاق مواد مخدر در شهرستان دلفان (ابراهیمی، 1402) انجامیده نتیجۀ این سیاست هاست. برای ملتی که هزاران سال تمدن کوچ رو را برپا کرده و در تعادل مثبتی با محیط طبیعی و انسانی خود به سر می برد، تحمیل یکجانشینی و آدابی که اساساً نمی شناسد، معنایی جز نابودی هستی و تمدن او ندارد. روش ارتقای زندگی عشایر، به رسمیت شناختن تمدن آنها و پرداختن به نیازهای آنان در تناسب با شرایط زندگی آنان است. عشایر ملت مکان مندی هستند که مکان را در گسترۀ وسیع آن تجربه کرده و می شناسند و بر خلاف یکجانشینان، فهم عمیق تری از سرزمین و مکان دارند؛ چیزی که تمنای انسان امروز است.